Nova, Sander Littel, 2006

Het beeld ‘Nova’ (Latijn voor ‘nieuw’) is een opvallende constructie van twee schuin geplaatste zuilen, die iets zijn verschoven ten opzichte van elkaar. Ze dragen een vorm die je kunt opvatten als een ster die aan de horizon verschijnt of verdwijnt én als een op de golven drijvend bootje van papier. Voor beide interpretaties is wat te zeggen en ze sluiten elkaar ook niet uit.

Het bootje heeft alles te maken met de ligging van Nieuwdorp. Tot 1871 was het dorp de uitvalsbasis voor de vele veren over het water dat Beveland en Walcheren scheidde. Daaraan kwam door het aanleggen van de Sloedam een einde. Straatnamen als Havenstraat herinneren aan dat verleden, waarvan verder nauwelijks sporen zijn achtergebleven. Het beeld ‘Nova’ houdt de herinnering vast. De titel verwijst zowel naar de naam van het dorp, als naar de nieuwe situatie die eind 19e eeuw ontstond.
Het materiaal, gecoat staal, is overigens ook nieuw, ten opzichte van de van oudsher voor beelden gebruikte materialen hout, steen en brons. Met het kiezen voor een ‘speelgoedbootje’ geeft Sander Littel aan dat het scheepvaartverkeer geen werkelijkheid meer is.

En hoe zit het dan met die stervorm? De combinatie van bootje en ster geeft het beeld nog een extra betekenis. Een nova is namelijk  een soort ster die plotseling sterk in helderheid toeneemt om daarna langzaam terug te keren tot zijn oorspronkelijke staat. Zoals de bedrijvigheid in de haven van Nieuwdorp ooit flink toenam om daarna te verdwijnen. Met deze metafoor plaatst Sander Littel het dorp ook in het kosmische geheel waarvan het deel uitmaakt. Ook al besef je dat vaak niet. Misschien dat ‘Nova’ de beschouwer ook in dat opzicht een andere kijk biedt op plaats, tijd en ruimte.